Yosh Alisherning Taft shahrida Sharafiddin Ali Yazdiy bilan uchrashuvi sahnalashtiriladi (5-sinf. “Zulmat ichra nur” qissasi asosida):

 

Sho’x Alisher ertalab turib, o’z o’rtoqlarini boshlab ko’chaga chiqdi. Karvonsaroyning yonida katta bir xonaqoh bor edi. Bolalar ikki tavaqasi lang ochiq darvozadan kirishdi. Xonaqoh hovlisining bir chekkasida keksa odam ko’zini yumib, pichirlab o’tirardi.

— Yuringlar, o’shul quduqning charxini aylantirurmiz, — dedi Alisher ko’zlarini chaqnatib.

— Yo’q, anovi kishi koyib beradur.

— Urishmaydur ul kishi, o’zi yuvosh odamga o’xshaydur.

Bolalar qo’raning o’rtasiga kelib, quduqning yonida to’xtashdi. Burchakda o’tirgan kishi ko’zlarini ochib, ularga maroq bilan qaradi va:

— Hoy bolalar, bu yoqqa kelinglar, — dedi kulib. Bolalar bir narsadan hurkigan jayronlardek duv etib o’zlarini darvoza tomon urdilar. Faqat Alisher qo’rqmay, cholning oldiga borib salom berdi.

— Vaalaykum assalom, katta bo’ling! Sizlar bizning qishloq bolalariga o’xshamaysizlar.   Qoydin keldinglar?

— Hirotdin, Iroqqa ko’chib ketayotirmiz, — dedi Alisher cholning ko’kragigacha tushgan oppoq soqoliga qarab.

— Nega ko’chib ketayotirsiz?

— Iye, gapdan xabaringiz yo’qmi? Xurosonda urush boshlanib ketdi-ku. Podshohzodalar bir-birlarining kallasini kesmoqda, yurtni talamoqda, mundoq zamonda…

Chol og’zini ochib, o’ng qo’lini qulog’iga qo’yib, Alisherning gapiga quloq soldi.

— Mabodo telba Mironshohning merosxo’rlaridin biri taxtga o’tirsa bormi, naq kallamiz ketadur-a…

Chol qiqirlab kulib yubordi.

— Ne sababdin?

— Bizlar Boyqarolarg’a xizmat qilib kelganmiz. Boyqarolar Mironshoh avlodi bilan it-mushuk.

— Rost aytding, bolam. Farosatli ekansan. Bobongning ismi nedur?

— G’iyosiddin, laqabi Kichkina Bahodir.

— Ofarin, ul kishini taniydurmen. Shohrux vafotidin besh-olti yil avval Sabzavorda hokim erdi. Ul kishini bilurmen. Xo’sh, o’zing maktabga   borurmisen?

— Ha, taqsir, men to’rt yosh-u to’rt oylik bo’lg’onimda ota-onam maktabga eltib berganlar. Hozir «TaBorak» surasiga tushdim.

— Borakallo. Bul jamoat bolalaridin biz choqirg’onda sen kelib, men bila oshno bo’lding. Kel, sening uchun fotiha o’qoli…

Shu payt Alisherning otasi G’iyosiddin va bir necha kishi kirib, cholga salom berishdi va uning qo’lidan o’pib, yuzlariga surtishdi. Alisher hozirgina o’zi bilan gaplashib turgan chol ulug’ bir odam ekanini payqab, xonaqohdan chiqib qochdi.

Kechqurun karvonsaroy hujrasida ovqat yeb o’tirganlarida Alisherning otasi xonaqohda o’tirgan cholning Sharafiddin Ali Yazdiy degan ulug’ tarixchi ekanini so’zlab berdi.

— Ul kishi Shohruxning yonida yurib, ko’rgan voqealarni bitgan, Temur tarixi «Zafarnoma»ni bitgan, — dedi G’iyosiddin hurmat bilan. — Shundog’ olim bir kishi umrining oxirida qashshoqliqqa tushib, do’stlarga zor, dushmanga xor bo’libdur, hay darig’!

Sharhlar yopiq.

Tavsiya qilamiz

9-sinf Ingliz tili fanidan imtihon javoblari(reklamasiz)

Sinfi Fan nomi Hajmi Sahifasi Namuna Fon Formati Sifati 9 Ingliz tili 371 kb 17 bet KoR…